De weg naar huis

We raken allemaal ergens onderweg stukjes van onze oorspronkelijkheid kwijt.

Soms ineens.

Soms langzaam.

Omdat we ons leren aanpassen.

Omdat aanpassen beschermd tegen dat wat pijn doet.

Veel mensen voelen ergens een verlangen dat moeilijk uit te leggen is.

Een gemis.

Een heimwee zonder precies te weten waarnaar.

Alsof er iets wacht om herinnerd te worden.

Ik herken dat gevoel zelf ook.

Als kind leefde ik dicht bij de natuur. De wereld voelde levend. Ik voelde aanwezigheid in alles om mij heen. De merel in de boom was mijn beste vriend en ik zong samen met hem liedjes. Het vuur speelde met mij en om de beurt vlamden we op. De appelboom bood mij een veilige plek waar niemand mij zag. Hij wiegde me als ik verdrietig was.

In de mensenwereld, vol systemen, werd het lastig.

Een wereld die voor mijn ziel hard en luid voelde.

Ik schrok en schrok en schrok weer…

en leerde bewegen in die wereld van mensen en systemen.

Ik studeerde, werkte, bouwde aan een carrière en een succesvol aards bestaan.

Ik stond er.

Krachtig en rechtop.

Maar onder alles bleef iets zachtjes roepen.

Een herinnering aan een diepere verbinding.

Aan thuis.

Ik volgde vele wegen op weg naar huis en elk pad bracht mij iets wezenlijks. Maar via het sjamanistische pad begon die verbinding zich echt opnieuw te openen.

Meer geaard.

Meer verbonden.

Met mezelf.

Met mijn pure ongeschonden ziel.

Wat mij raakt in sjamanistisch werk, is dat niets geforceerd hoeft te worden. Soms hoeft iets alleen gezien te worden.

Herinnerd.

Gevoeld.

Geliefd.

Veel van wat pijn doet in een mensenleven vraagt niet om harder werken

Het vraagt om zachter luisteren.

Tijdens healingen werk ik samen met de Spirits via trancereizen.

Iedere reis is anders, omdat ieder mens anders is.

Steeds opnieuw zie ik hoe mensen dichter bij zichzelf komen.

Alsof er iets terugkeert wat lange tijd buiten beeld is geweest.

Misschien voel jij dat ook.

Dat er iets in jou om aandacht vraagt.

Iets ouds.

Iets zachts.

Iets waars.

Je bent ontzettend welkom.

Niet omdat je gerepareerd moet worden.

Je bent niet stuk.

Maar omdat niets in ons ooit werkelijk verloren is gegaan.

Soms is een deel van ons alleen vergeten hoe het de weg naar huis terugvindt. Een open hart, Aura