Wat als we alle verhalen loslaten?

De verhalen die we door ons leven heen over onszelf zijn gaan vertellen.

Over wat ons is overkomen, de keuzes die we hebben gemaakt en wie we daardoor denken te zijn.

De psychologische én spirituele verhalen over wie we zijn, waar we vandaan komen, hoe we werken en waarom we hier zijn.

Niet omdat die verhalen geen waarde hebben. Ze kunnen inzicht en rust brengen en een ingang zijn naar heling.

Maar het verhaal op zichzelf is nog geen heling.

We kunnen onszelf eindeloos proberen te begrijpen en ondertussen steeds meer verhalen verzamelen. Terwijl de werkelijke uitnodiging voor mij ergens anders ligt:

Kunnen we volledig aanwezig zijn bij wie we zijn, hier en nu?

Bij wat we voelen, denken en diep van binnen weten. Bij waar we naar verlangen en de stroom die van binnenuit gevolgd wil worden.

Kunnen we aanwezig zijn bij onze kwetsbaarheid? Bij onze pijn, angst en verdriet. Bij alles wat geraakt is of bescherming zoekt.

En kunnen we net zo aanwezig zijn bij onze kracht? Bij ons vuur, onze levensenergie, onze grenzen en onze keuzen en daarbij vorm geven aan wat door ons heen geleefd wil worden.

Want onder al die verhalen ligt onze oorspronkelijke ziel, onze oorspronkelijke natuur. Niet als nog een idee over wie we zijn, maar als iets wat we rechtstreeks kunnen ervaren.

Voor mij is spiritualiteit geen uitnodiging om het leven steeds ingewikkelder te maken of nieuwe verhalen vol verklaringen aan onze identiteit toe te voegen.

Voor mij is spiritualiteit een weg terug naar onze eigen oorspronkelijke ziel. Naar huis.

Dat is de basis van hoe ik werk als sjamanistisch healer.

In een trancereis kunnen verhalen verschijnen. Over dit leven, onze voorouders of iets uit een ‘vorig’ leven. Maar het verhaal is voor mij nooit de bestemming. Het is een ingang.

Een ingang naar datgene wat nog gezien, gevoeld en geliefd wil worden. En dáár vindt voor mij de heling plaats. Niet in de verklaring waarom iets er is, maar in de volledige ontmoeting met wat er is.

Wanneer iets werkelijk alle ruimte heeft gekregen om gevoeld en geliefd te worden, hoeft het verhaal niet langer vastgehouden te worden. Het heeft zijn werk gedaan.

Tot er steeds minder verhalen nodig zijn.

Steeds minder verklaringen.

En steeds meer aanwezigheid.

Steeds meer ruimte voor wie we altijd al waren.

Zo wil ik leven en zo werk ik als sjamanistisch healer: steeds opnieuw terugkeren naar onze eigen oorspronkelijke ziel. In directe verbinding met het leven zelf.